آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست
سر فرو داشت نمی گفت سخن
نگهش از نگهم داشت گریز
مدتی بود که دیگر با من
بر سر مهر نبود
آه، این درد مرا می فرسود:
«او به دل عشق دگر می ورزد ؟»
گریه سر دادم در دامن او
های هایی که هنوز
تنم از خاطره اش می لرزد!
بر سرم دست کشید
در کنارم بنشست
بوسه بخشید به من
لیک می دانستم :
که دلش با دل من سرد شده ست...
شب سياه قصه را هواي تو سحر کند
باور ما نميشود ٬ در سر ما نميرود
ازگذر سينه ي ما يار دگر گذر کند
شکوه بسي شنيده ام ٬ از دل درد کشيده ام
کور شوم جز تو اگر زمزمه اي دگر کنم
مقصد و مقصودم تويي ٬ عشقم و معبودم تويي
ازتوحذر نميکنم سايه مگر سفر کند؟
چاره ي کار من تويي ٬ ياور و يار من تويي
توبه نمي کند اثر ٬ مرگ مگر اثر کند
مجرم آزاده منم ٬ تن به قضا داده منم
قاضي در گاه تويي ٬ حکم سحر گاه تويي
نشانی ات را کسی نمی دانست
کوچه پس کوچه های خاطراتمان را گشتم
کوچه های تنگ و تا ریک خاطراتی که فراموش کردنشان محال است
چگونه باور کنم رفتنت را نخواستنت را و نماندنت را...
برای آن مینویسم که روزی دلش مهربان بود
مینویسم تا بداند که دل شکستن هنر نیست !!!
نه دیگر نگاهم را برایش هدیه میکنم
و نه دیگر دم از فاصله ها میزنم
و نه با شعرهایم دلتنگی را فریاد میزنم
مینویسم تا شاید نامهربانی هایش را باور کند
عكسِ رخساره ی ماهش را داد
گفتمش همدم شبهایم كو ؟
تاری از زلف سیاهش را داد
وقت رفتن همه را می بوسید
به من از دور نگاهش را داد
یادگاری به همه داد و به من
انتظارِ سر راهش را داد ....!
من باشم و تو باشی يک شب مهتابی باشه
می خوام يه کاری بکنم شايد بگی دوسم داری
می خوام يه حرفی بزنم که ديگه تنهام نذاری
می خوام برات از آسمون ياسای خوشبو بچينم
مي خوام شبا عکس تو رو تو خواب گل ها ببينم
می خوام که جادوت بکنم هميشه پيشم بمونی
از تو کتاب زندگيم يه حرف رنگی بخونی
امشب مي خوام برای تو يه فال حافظ بگيرم
اگر که خوب در نيومد به احترامت بميرم
امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم
برای خوشبخت شدنت خدا ٬ خدا ٬ خدا ٬ کنم
امشب می خوام رو آسمون عکس چشات رو بکشم
اگه نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم
مي خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه
به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقايقه
يه وقتی که من نبودم بي خبر از اينجا نری !
بدون يه خداحافظی پر نزنی تنها نری!
يه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نميشه
فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نميشه
اگه بری شبا چشام يه لحظه هم خواب ندارن
آسمونای آرزو يه قطره مهتاب ندارن
راستی دلت مياد بدون من بری سفر؟!
بعدش فراموشم کنی برات بشم يه رهگذر ؟!
حتي اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه
چهره ی تو يادم می یاد وقتی که بارون می باره
ای کاش بدونی چشمات و به صد تا دنيا نمی دم
يه موج گيسوی تو رو به صد تا دريا نمی دم
به آرزوهام می رسم اگر که تو پيش من باشی
اونوقت خوشبخت ميشم مثل فرشته ها تو نقاشی
تا وقتی اينجا بمونی بارون قشنگ و نم نمه
هوای رفتن که کنی مرگ گلای عالمه ...
من اینو واسه کسی نوشتم که میدونم هیچ وقت اینجا نمیاد....
دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟!
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربدهجویی بودیم
عقل و دین باخته، دیوانه ی رویی بودیم
بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من ٬ شهرت زیبایی او
بس که دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد؟!
چاره اینست و ندارم به از این رای دگر
که دهم جای دگر دل به دلآرای دگر
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر
بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر
بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود
من بر این هستم و البته چنین خواهدبود
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکیست
حرمت مدعی و حرمت من هردو یکیست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکیست
نغمهٔ بلبل و غوغای زغن هر دو یکیست
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
چون چنین است پی کار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به
عندلیب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمهٔ گلزار دگر باشم به
نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش
آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست
میتوان یافت که بر دل ز منش یاری هست
از من و بندگی من اگرش عاری هست
بفروشد که به هر گوشه خریداری هست
به وفاداری من نیست در این شهر کسی
بندهای همچو مرا هست خریدار بسی
مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است
راه صد بادیهٔ درد بریدیم بس است
قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است
اول و آخر این مرحله دیدیم بس است
بعد از این ما و سرکوی دلآرای دگر
با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر
تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود
وین محبت به صد افسانه و افسون نرود
چه گمان غلط است این ، برود چون نرود
چند کس از تو و یاران تو آزرده شود
دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود
ای پسر چند به کام دگرانت بینم
سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم
مایه عیش مدام دگرانت بینم
ساقی مجلس عام دگرانت بینم
تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند
چه هوسها که ندارند هوسناکی چند
یار این طایفه خانه برانداز مباش
از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش
میشوی شهره به این فرقه همآواز مباش
غافل از لعب حریفان دغا باز مباش
به که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کاریست مبادا که ببازی خود را
در کمین تو بسی عیب شماران هستند
سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند
داغ بر سینه ز تو سینه فکاران هستند
غرض اینست که در قصد تو یاران هستند
اش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
واقف کشتی خود باش که پایی نخوری
گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت
شد دلآزرده و آزرده دل از کوی تو رفت
با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحتآمیز کسان گوش کند
بايستد و از من احوالی بپرسد
هيچکس به خود اين زحمت را نمی دهد که لب بگشايد و براي تسلی دل من بگويد :
« من نيز با تو می گريم »
ღ☆ஜ♥*•.ღ☆ஜஜ♥*•.ღ☆ஜஜ♥*•.ღ☆ஜஜ♥*•.ღ☆ஜ♥*•.ღ☆ஜ♥*•.ღ
این همه پیش همه رسوا نیست
منم و بی کسی و تنهایی ٬ کنج آلونک وحشت زده ی رسوایی
قاصدک غم دارم
قطره ای اشکم من که زچشم سیهی ریخته ام
قاصدک بی سر و سامانم من
هر کجایی که پناهنده شدم طرد شدم
آتش سردم من
قاصدک وای به من ؛
همه از خویش مرا می رانند
همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند
و به دیوانگی ام می خندند
مثل ابر سیهی غمگینم
قاصدک دریابم ؛
روحم عصیان زده و طوفانی ست ٬ آسمان نگهم بارانی ست
قاصدک غم دارم ٬ غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم
سایه ی مرگ من نزدیک است
سخن از نسل بشر٬ سخن از فتنه و شر
در دلم مرگ سخن ها دارم
بشریت گم شد ٬ پاره شد دفتر ارزنده ی انسان بودن
همه جا وحشت و جنگ ٬ این همه جنگ چرا ؟!
رنگ و نیرنگ چرا ؟!
کاشکی جنگ نبود ٬ دل ابنان بشر سنگ نبود
کاشکی بین بشر وحدت بود ٬ همه جا صلح و صفا بود ٬ صمیمیت بود
سخن این است که انسان باشید ٬ از بد و زشت گریزان باشید ٬ سخن از وجدان است
قاصدک حال گریزش دارم
می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست
پستی و مستی و بد مستی نیست
می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست
شاید آن نیست فقط یک رویاست...
زخمی از زمانه و خسته از خيال ها
چون حکايتی مگو خسته ام ز يادها
برگ بی درختمو در مسير بادها
نيش ها و نوش ها چشيده ام
بس روا و ناروا شنيده ام
هرچه داغ را به دل سپرده ام
هر چه درد را به جان خريده ام
در عبور سال ها
نه صدايی
نه سکوتی
نه درنگی
نه نگاهی
به سراغ من اگر می آیید
پشت هیچستانم
پشت هیچستان جایی است
پشت هیچستان رگ های هوا ٬ پر قاصد هایی است
که خبر می آرند از گل وا شده در دور ترین بوته ی خاک
روی شن ها هم نقش سم اسب سواران ظریفی است که صبح
به سر تپه ی معراج شقایق رفتند
پشت هیچستان چتر خواهش باز است
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود
زنگ باران به صدا می آید
آدم اینجا تنهاست
ودر این تنهایی ٬ سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است
به سراغ من اگر می آیید
نرم و آهسته بیایید ٬ مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من...
ديشب باران قرار با پنجره داشت
روبوسي آبدار با پنجره داشت
يکريز به گوش پنجره پچ پچ کرد
چک چک، چک چک...
چکار با پنجره داشت؟
اگر می خواهید در ختم قرآن شرکت کنید ۱ پیام بدون متن به شماره ۳۰۰۰۶۰۷۳ بفرستید
سهم هر شخص ۷ آیه می باشد
برای سلامتی آقا امام زمان ( عج)
التماس دعا...
به دوستان دیگر هم بگویید
به شرط طهارت روح، به شرط پرهيز از معامله با ابليس !!
بشوييد قلبهايتان را از هر احساس ناروا
و مغزهايتان را از هر انديشه خلاف
و زبانهايتان را از هر گفتار ناپاک
و دستهايتان را از هر آلودگی در بازار...
و بپرهيزيد از ناجوانمردیها ، ناراستی ها و نامردمیها!
چنين کنيد تا ببينيد خداوند چگونه
بر سفره شما با کاسهای خوراک و تکهای نان مینشيند
در دکان شما کفههای ترازويتان را ميزان میکند
و در کوچههاي خلوت شب با شما آواز می خواند...
مگر از زندگی چه ميیخواهيد که در خدايی خدا يافت نمیشود ...؟
ُِ
ضربه ات کاری بود ٬ دل من سخت شکست
وچه زشت به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود
وبه این قلب یتیم ٬ خیالم می گفت تا ابد مال تو بود
تو برو تا راحت تر تیکه های دل خود را به هم آرام بند بزنم
تو برو...
خبر مرگ مرا با تو چه کسی می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی
روی خندان تو را کاشکی می دیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
و تکان دادن دستت که : مهم نیست زیاد
وتکان دادن سر ٬ که : عجب ٬ عاقبت مرد !؟
کاشکی میدیدم
من به خود میگویم :
« چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد
میتوانی تو به من زندگانی بخشی
یا بگیری از من آنچه را می بخشی »
دومین کسی رو که دوست داری دلتو بد تر می شکنه و میره
بعد دیگه هیچی واست مهم نیست
و می شی اون آدمی که هیچوقت نبودی
دیگه دوست دارم واست رنگی نداره...
حالا اگه یه آدم خوب دوست داشته باشه
دلشو می شکونی که انتقام اونا رو بگیری
و اون می ره سراغ یکی دیگه و دل اونو می شکونه که انتقام تو رو از اونا بگیره...
اینطوریه که دل همه آدما شکسته ست....
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.
پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه هاي آبی احساس
تو را از بين گل هايي که در تنهايی ام روييد ٬ با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتي:
«دلم حيران و سرگردان چشمانی ست رويايی
و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم
تو را در دشتی از تنهايي و حسرت رها کردم ...»
همين بود آخرين حرفت....
نميدانم چرا رفتی؟ نميدانم چرا؟ شايد خطا کردم
و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نميدانم کجا؟ تا کی؟ براي چه؟
ولی رفتی...
بعد رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
بعد رفتنت يک قلب دريايي ترک برداشت
بعد رفتن تو آسمان چشم هايم خيس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بي تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد
و بعد از اين همه طوفان و وهم پرسش و ترديد،
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
« تو هم در پاسخ اين بي وفايی ها بگو
در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم »
و من در حالتی مابين اشک و حسرت و ترديد، کنار انتظاري که بدون پاسخ و سرد است،
نمي دانم چرا؟
شايد به رسم عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم...!
با فراموشی ٬ هم آغوشم کنی
ميروم از رفتنم شادباش
از عذاب ديدنم آزادباش
گرچه تو تنها تر از من ميشوی آرزو دارم شبی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را...
بخت بد بیگانه ای شد یار من
بی گنه زنجیر بر پایم زدند
وای از این زندان محنت بار من!
وای از این چشمی که می کاود نهان
روز و شب در چشم من راز مرا
گوش بر در می نهد تا بشنود
شاید آن گمگشته آواز مرا
گاه می پرسد که اندوهت ز چیست ؟!
فکرت آخر از چه رو آشفته است؟!
بی سبب پنهان مکن این راز را
درد گنگی در نگاهت خفته است
گاه می نالد به نزد دیگران :
ْ کو دگر آن دختر دیروز نیست
آه آن خندان لب شاداب من
این زن افسرده مرموز نیست.ْ
گاه میکوشد که با جادوی عشق
ره به قلبم برده افسونم کند
گاه می خواهد که با فریاد خشم
زین حصار راز بیرونم کند
گاه میگوید که :
« کو ‚ آخر چه شد ؟
آن نگاه مست و افسونکار تو ؟
دیگر آن لبخند شادی بخش و گرم
نیست پیدا بر لب تبدار تو »
من پریشان دیده می دوزم بر او
بی صدا نالم که :
« اینست آنچه هست
خود نمیدانم که اندوهم ز چیست... »
زیر لب گویم :
« چه خوش رفتم ز دست... »
همزبانی نیست تا برگویمش
راز این اندوه وحشتبار خویش
بیگمان هرگز کسی چون من نکرد
خویشتن را مایه آزار خویش
از منست این غم که بر جان منست
دیگر این خود کرده را تدبیر نیست
پای در زنجیر می نالم که هیچ
الفتم با حلقه زنجیر نیست
آه اینست آنچه می جستی به شوق
راز من راز نی دیوانه خو
راز موجودی که در فکرش نبود
ذره ای سودای نام و آبرو
راز موجودی که دیگر هیچ نیست
جز وجودی نفرت آور بهر تو
آه این است آنچه رنجم میدهد
ورنه کی ترسم ز خشم و قهر تو ؟!!!
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت ، که بماند یکجا
به کجا؟!
معلوم است ، به در خانه ی تو
دل من عادت داشت که بماند آنجا
پشت یک پرده ی توری
که تو هر روز آن را به کناری بزنی
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه ی یک باغچه بود
که تو هر روز به آن می نگری
راستی دل من را دیدی ؟!
